“ฉันต้องย้อนกลับไปที่ร้านพี่โอ นายกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ”

สุดสวยบอกนายต้นหลังวางโทรศัพท์จากพี่โอ นายต้นมองหน้าหญิงสาวเพื่อค้นหาบางอย่าง

“มองอะไร ไม่เข้าใจหรือไงที่ฉันพูดเมื่อกี้นี้น่ะ” สุดสวยเริ่มหงุดหงิด เมื่อเห็นชายหนุ่มจ้องตาไม่กะพริบ เหมือนจะจับผิดพฤติกรรมของเธอ

“ผมชักไม่แน่ใจแล้วสิ”

Read more »

แสงสีส้มกระจายไปทั่วห้องอาหารแห่งนั้น ดนตรีแจ๊ซบรรเลงเบาๆ ขับบรรยากาศเงียบเหงาให้อ่อนโยน ดวงตาของชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย สงสาร เห็นใจและอยากปลอบโยน แต่เขาไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงความรู้สึก ไม่กล้าที่จะเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้เพื่อให้เธอรู้สึกอุ่นใจและคลายทุกข์ ต้นไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวยิ้มได้ หัวเราะได้ และหากทำได้ เขาไม่รู้ว่าเธอจะต้องการสิ่งเหล่านั้นจากเขาหรือไม่ ทำได้ดีที่สุด คือพาเธอออกมาจากที่นั่น และนั่งเป็นเพื่อนเธออยู่อย่างนี้

Read more »

ตอนที่ 9

หญิงชายวัยรุ่นคู่หนึ่งลงจากรถแท็กซี่ ชายหนุ่มฉวยมือหญิงสาวมาจับแต่เธอกลับสะบัดโดยแรง ภาพที่คนภายนอกเห็น ดูเหมือนหญิงสาวจะงอนชายหนุ่ม แต่เมื่อย่องเข้าไปใกล้ๆ แล้วได้ฟังบทสนทนา จะรู้ว่าสิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเสมอ

“ไม่ต้องจูง ฉันเดินเองได้ แล้วยังไม่ต้องทำอะไรอย่างนี้ตอนนี้ก็ได้ ที่นี่ไม่มีพ่อกับแม่”

Read more »

ตอนที 8

“นายต้องมาเป็นแฟนชั้น”

Read more »

ตอนที่ 7

สุดสวยส่งต้นฉบับสัมภาษณ์พี่โอให้บรรณาธิการในเย็นวันนั้น

วรรณสิทธิ์กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือบนกระดาษสี่ห้าแผ่นที่ถืออยู่ในมืออย่างรวดเร็ว ใบหน้าสงบของชายหนุ่มดูน่าเกรงขาม ไม่มีรอยยิ้มเผยออกมาให้เห็นแม้แต่นิด ทำให้เด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามมีเหงื่อชื้นขึ้นบริเวณหน้าผากและฝ่ามือ ทั้งๆ ที่แอร์ในห้องของบรรณธิการมาดเข้มมีระดับความเย็นถึงยี่สิบสององศา

“เป็นไง สำหรับงานชิ้นที่สอง”

Read more »