“ฉันต้องย้อนกลับไปที่ร้านพี่โอ นายกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ” สุดสวยบอกนายต้นหลังวางโทรศัพท์จากพี่โอ นายต้นมองหน้าหญิงสาวเพื่อค้นหาบางอย่าง “มองอะไร ไม่เข้าใจหรือไงที่ฉันพูดเมื่อกี้นี้น่ะ” สุดสวยเริ่มหงุดหงิด เมื่อเห็นชายหนุ่มจ้องตาไม่กะพริบ เหมือนจะจับผิดพฤติกรรมของเธอ “ผมชักไม่แน่ใจแล้วสิ”

แสงสีส้มกระจายไปทั่วห้องอาหารแห่งนั้น ดนตรีแจ๊ซบรรเลงเบาๆ ขับบรรยากาศเงียบเหงาให้อ่อนโยน ดวงตาของชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย สงสาร เห็นใจและอยากปลอบโยน แต่เขาไม่กล้าพูด ไม่กล้าแสดงความรู้สึก ไม่กล้าที่จะเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้เพื่อให้เธอรู้สึกอุ่นใจและคลายทุกข์ ต้นไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวยิ้มได้ หัวเราะได้ และหากทำได้ เขาไม่รู้ว่าเธอจะต้องการสิ่งเหล่านั้นจากเขาหรือไม่ ทำได้ดีที่สุด คือพาเธอออกมาจากที่นั่น และนั่งเป็นเพื่อนเธออยู่อย่างนี้

ตอนที่ 9 หญิงชายวัยรุ่นคู่หนึ่งลงจากรถแท็กซี่ ชายหนุ่มฉวยมือหญิงสาวมาจับแต่เธอกลับสะบัดโดยแรง ภาพที่คนภายนอกเห็น ดูเหมือนหญิงสาวจะงอนชายหนุ่ม แต่เมื่อย่องเข้าไปใกล้ๆ แล้วได้ฟังบทสนทนา จะรู้ว่าสิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเสมอ “ไม่ต้องจูง ฉันเดินเองได้ แล้วยังไม่ต้องทำอะไรอย่างนี้ตอนนี้ก็ได้ ที่นี่ไม่มีพ่อกับแม่”

ตอนที 8 “นายต้องมาเป็นแฟนชั้น”

ตอนที่ 7 สุดสวยส่งต้นฉบับสัมภาษณ์พี่โอให้บรรณาธิการในเย็นวันนั้น วรรณสิทธิ์กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือบนกระดาษสี่ห้าแผ่นที่ถืออยู่ในมืออย่างรวดเร็ว ใบหน้าสงบของชายหนุ่มดูน่าเกรงขาม ไม่มีรอยยิ้มเผยออกมาให้เห็นแม้แต่นิด ทำให้เด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามมีเหงื่อชื้นขึ้นบริเวณหน้าผากและฝ่ามือ ทั้งๆ ที่แอร์ในห้องของบรรณธิการมาดเข้มมีระดับความเย็นถึงยี่สิบสององศา “เป็นไง สำหรับงานชิ้นที่สอง”

ตอนที่ 6 ทันทีที่สบตา เอ็นโดรฟินกระหน่ำไหลเข้าไปในหัวใจเหมือนน้ำป่า ว้าววว!พี่โอหล่ออะไรอย่างนี้ หล่อสุดสุด หล่อแบบอินฟินีตี้เลย หล่อกว่าตอนที่สุดสวยเห็นในหนังเสียอีก โอ๊ย! อยากเซ อยากทรุด อยากซบ กรี๊ดดด!!!อาการหงุดหงิด อารมณ์โกรธที่พุ่งพ่านก่อนจะเดินทางมาถึงบ้านหลังนี้ หายวับไปในบัดดล

นี่มันอะไรกันเนี่ย!!! ผู้คนมากมายยืนออกันอยู่หน้าบ้าน มีทั้งเด็กหนุ่ม วัยกลางคน กระทั่งคนแก่ พวกเขามาทำอะไรกันที่นี่ หรือว่า… กรี๊ดดด!!!สุดสวยกรี๊ดอยู่ในใจ เธอตาลายเพราะแสงแฟล็ชปลิวเข้าตา กล้องโทรทัศน์หลายช่องเริ่มทำงาน นักข่าวหลายสถาบันต่างจ่อไมค์ทิ่มไปที่ปากของสุดสวย “คุณใช่รจนาที่ประกาศหาเจ้าเงาะหรือเปล่าคะ”

ตอนที่ 4   รับสมัครลูกเขย ไม่ต้องหน้าตาดี ขอให้มีความขยัน อดทน บากบั่น ที่สำคัญขอให้รักจริง ผู้ที่ผ่านเกณฑ์ จะต้องอยู่ทดลองงานสามปี   อ่านข้อความบนป้ายที่อยู่หน้าบ้านแล้ว สุดสวยอยากจะกลั้นใจตาย ทั้งอายทั้งโกรธ เหลียวมองผู้คนรอบๆ ข้าง มีแต่คนยืนยิ้ม ไม่รู้ขำอะไรกันนัก ดูแต่ละคนสิ เหมือนจะยิ้มหยันแกมสมเพชเวทนามากกว่าจะยิ้มด้วยจิตพิสุทธิ์ ใครกันเป็นเจ้าของความคิดพิเรนทร์เช่นนี้ ลายมือเหมือนกิ้งกือเต้นรำอย่างนี้ ต้องเป็นพ่อแน่ๆ เอ…พ่อจะกล้าทำเช่นนี้หรือ หรือว่าเป็นแม่ แม่บ่นเสมอว่า อยากให้เธอมีแฟน วันก่อนโน้นก็บอกว่าจะหาวิธีจับเธอแต่งงานให้ได้ ใช่แล้ว…ความคิดเยี่ยงนี้มาจากพระมารดาอย่างมิต้องสงสัย แม่ทำกับลูกสาวอย่างนี้ได้อย่างไรกัน ที่สำคัญพ่อพลอยเห็นดีเห็นงามไปกับแม่ด้วย ดูสิ! ผู้คนจ้องมองกันใหญ่แล้ว บางคนยิ้ม บางคนหัวเราะ พ่อนะพ่อ แม่หนอแม่ ลูกสาวสวยราวนางฟ้าขนาดนี้ ยังมีน่าไปประกาศหาลูกเขย อย่างอื่นยังพอให้อภัย แต่ข้อความสุดท้ายที่เน้นตัวเบ้อเร่อนั่นน่ะ ‘ผู้ที่ผ่านเกณฑ์ จะต้องอยู่ทดลองงานสามปี’ มันหมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่า ทดลองอยู่ด้วยกันสามปี ตายล่ะ! ถ้าเป็นอย่างนั้น มีหวัง…โอ๊ย! ไม่อยากคิดเลย ตอนนี้อยากลงไปนอนดิ้นกะแด่วกับพื้น อยากตาย! อยากตาย! อยากตายสถานเดียว

ให้ตายเถอะคิวปิด พ่อกับแม่ประกาศหาสามีให้สุดสวย! เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงสวย รวยทรัพย์ จบมหาวิทยาลัย จู่ๆ ก็ประกาศหาสามี ทั้งๆ ที่อายุยังน้อย เรื่องของหล่อนกลายเป็นข่าวใหญ่หน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ที่มียอดขายสูงสุดของประเทศ! มีผู้ชายมากมายทั่วทุกสารทิศเดินทางมาเพื่อเสนอรูปร่าง หน้าตา แต่ทว่า…เจ้าคิวปิดจะเล็งธนูไปที่ใคร มาร่วมกันลุ้น…ระทึกไปพร้อมกับ ‘สุดสวย’  

ให้ตายเถอะคิวปิด พ่อกับแม่ประกาศหาสามีให้สุดสวย! เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงสวย รวยทรัพย์ จบมหาวิทยาลัย จู่ๆ ก็ประกาศหาสามี ทั้งๆ ที่อายุยังน้อย เรื่องของหล่อนกลายเป็นข่าวใหญ่หน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ที่มียอดขายสูงสุดของประเทศ! มีผู้ชายมากมายทั่วทุกสารทิศเดินทางมาเพื่อเสนอรูปร่าง หน้าตา แต่ทว่า…เจ้าคิวปิดจะเล็งธนูไปที่ใคร มาร่วมกันลุ้น…ระทึกไปพร้อมกับ ‘สุดสวย’