“ลองซ้อมบทกันนะ”

ผู้กำกับพานักแสดงหนุ่มถอดด้ามมายืนตรงหน้า เขาตัดผมสั้น คิ้วดกหนาเป็นเส้นตรง ผิวสีน้ำผึ้ง ดูสะอาดสะอ้าน หล่อไม่เบา แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาเป็นแค่ ‘ตัวประกอบ’

เมื่อชายหนุ่มมายืนอยู่ใกล้ๆ ทำให้เมมโมรี่รู้สึกเขิน เขาน่าจะสูงสักหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร เธอสบตาเขา เขาจ้องตอบ ดวงตาของเขามีสีดำ คมวาวด้วยน้ำหล่อเลี้ยง ชายหนุ่มยิ้มให้ เธอยิ้มตอบ

“ผมชื่อลมครับ”

เขาแนะนำตัวพร้อมกับค้อมศีรษะ ทำให้มือของเธอที่ยื่นออกไปหมาย ‘เช็คแฮนด์’ ค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น หญิงสาวแก้เก้อด้วยการยกขึ้นมาประนม ทำให้ชายหนุ่มรีบยกมือรับไหว้แทบไม่ทัน

“ช่วยแนะนำด้วยนะครับ” เขาฝากเนื้อฝากตัว ท่าทีสุภาพของเขา ‘โดนใจ’ เธอมาก

เมมโมรี่มีชื่อเล่นว่ามอมแมม เธอเป็นดาราสาวยอดนิยมอันดับต้นๆ ของเมืองไทย แมวมองอย่างภควรรณไปเห็นเธอกำลังเดินเล่นกับเพื่อนๆ ที่สยามพารากอน ภควรรณเข้าไปแนะนำตัว และชักจูงหญิงสาวเข้าสู่วงการบันเทิง เมมโมรี่ไม่ได้ตกลงปลงใจในทันที เธอใช้เวลาสามเดือนในการตัดสินใจเดินเข้าไปถ่ายภาพนิ่งและเทสต์หน้ากล้อง ฝีมือของเธอผ่านเกจิอาจารย์ในวงการละครได้อย่างสบาย

ละครเรื่องแรกของเธอคือ ‘รักชั่ววูบ’ รับบทเป็น ‘อ้อน’ หญิงสาวผู้แสวงหาความรักจากชายหนุ่มที่บูชาพรหมจรรย์มากกว่าความรัก เมมโมรี่ตีบทแตกกระจาย เรียกน้ำตาคนดูได้อย่างน่าสงสาร คนเฒ่าคนแก่รักเธอ ลูกเล็กเด็กแดงก็รักเธอ วัยรุ่นหนุ่มสาวเห็นเธอเป็นไอดอล คนดูทั้งประเทศปรบมือให้นักแสดงหน้าใหม่อย่างกึกก้อง เมมโมรี่ผ่านเกิดจนขึ้นทำเนียบเป็นดาราที่มีงานอีเว้นต์และถ่ายโฆษณามากที่สุดคนหนึ่งด้วยระยะเวลาอันรวดเร็ว

เจ้าแม่ช่องแปดอย่างคุณปรนัยรีบยัดละคร ‘เอาความรักมาแลกกันไหม’ ‘ทำให้รักแล้วจากไป’ และตามด้วย ‘เปลี่ยว’ บทประพันธ์ชั้นเยี่ยมให้เธอทันที หญิงสาวกลายเป็นลูกรักลูกสวาทของคุณปรนัยไปโดยปริยาย ละครเรื่องใหม่ๆ เข้าคิวมาให้เธอเลือกจนไม่เว้นวัน ผู้จัดละครค่ายต่างๆ อยากได้เธอไปร่วมงานกันทั้งนั้น นับว่าเป็นโอกาสทองของเมมโมรี่

ลมใช้ชื่อในวงการบันเทิงว่าพายุ เพิ่งเล่นละครเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก เขาจบจากมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มาได้ไม่นาน ชายหนุ่มอยากเปิดร้านขายอาหารและเครื่องดื่ม เน้นจัดกิจกรรมภายในร้าน อาทิเช่น มีการแสดงดนตรีสด มีนิทรรศการภาพถ่าย ฉายหนังสั้น เปิดตัวหนังสือ แต่ต้องจับพลัดจับผลูมาเล่นละคร เพราะความบังเอิญจริงๆ

ครั้งนั้น เขาตามเพื่อนไปเทสต์หน้ากล้อง กำลังนั่งรอเพื่อนอยู่ด้านหน้า แมวมองอย่างรุ่งนภาเห็นหน่วยก้านของเขาเข้า อยากให้ลองเข้าไปทดสอบด้วย เขาปฏิเสธ รุ่งนภาชักแม่น้ำทั้งโลกมาหว่านล้อม ลมจึงยอมเข้าไป เขาไม่ได้คาดหวัง ไม่ได้จริงจังกับสิ่งที่เกิดขึ้น ลมเบื่อการเซ้าซี้ ลองๆ ทำไป เพื่อให้ผ่านพ้น อย่างน้อยมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตก็แล้วกัน

ลมเข้าไปยืน หันซ้าย หันขวา หมุนหน้า หมุนหลัง ไม่ต้องพูด ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องทำอะไรมากมาย แค่นั้น เขาก็แย่งซีนเพื่อนมาโดยไม่ตั้งใจ บุคลิกเขาถูกใจผู้กำกับอย่างมาก ถึงขนาดมอบละครให้ลงเล่นทันที ‘คืนนี้ไม่มีอารมณ์’ เป็นละครเรื่องแรกของลม แม้บทที่เขาได้รับในเรื่องนี้จะไม่ใช่พระเอก แต่มันก็เป็นตัวประกอบที่โดดเด่นตัวหนึ่ง ลมเล่นแค่สามฉากเท่านั้น เขากับพรรคพวกจะต้องรุมข่มขืนนางเอก สำหรับเขาแล้ว มันเป็นบทที่ยากมาก แต่ก็ท้าทายความสามารถเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเป็นเรื่องแรก ต้องแสดงร่วมกับซูเปอร์สตาร์อย่างเมมโมรี่ และบทที่ต้องเล่นถึงเนื้อถึงตัว ทำให้ลมเกิดอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เขาถูกผู้กำกับเทคแล้วเทคอีก จนดาราคนอื่นๆ เริ่มเซ็ง มีแต่เมมโมรี่เท่านั้นที่บอกให้เขาใจเย็น

“สูดลมหายใจเข้าลึกๆ นะ” เธอกระซิบบอก เขาพยักหน้าแล้วปฏิบัติตาม เมมโมรี่อมยิ้ม

“คุณมีแฟนไหม” เธอถาม เขาส่ายหน้า

“มีน้องสาวไหม” เธอถามอีก เขาส่ายหน้าอีก

“เอางี้ คุณมีเพื่อนผู้หญิงไหม” เมมโมรี่ไม่ละความพยายาม

ลมพยักหน้า หญิงสาวยิ้มอีกครั้งอย่างพึงพอใจ ลมไม่เข้าใจในรอยยิ้มนั้น

“คุณรู้ไหม มอมแมมเป็นคนสั่งคนไปข่มขืนเพื่อนคุณ”

หลังจากเมมโมรี่พูดจบ ลมหน้าตาเหรอหรา ออกอาการงงกับคำบอกเล่านั้น เมมโมรี่หัวเราะ

“มอมแมมให้คุณคิดตาม คุณสร้างภาพขึ้นมาสิ” เมมโมรี่บอก ลมพอจะเข้าใจอะไรได้เลาๆ แล้ว

“คุณอยากแก้แค้นให้เพื่อนคุณไหม” เมมโมรี่ถาม ลมพยักหน้า “คุณต้องข่มขืนมอมแมมเพื่อเป็นการแก้แค้น”

เมมโมรี่พยายามสร้างอารมณ์ให้ลมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะข่มขืนผู้หญิงที่เป็นศัตรู

“ผมคงไม่ทำอย่างนั้นหรอก คงปล่อยให้เป็นเรื่องของกฎหมาย หรือไม่ก็กฎแห่งกรรม”

คำตอบของลม เล่นเอาเมมโมรี่หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

“นี่คุณ มอมแมมให้คุณสมมติ ไม่ได้ให้คุณทำจริง คุณนี่เป็นคนดีจริงๆ แม้แต่ให้แสดงเป็นคนชั่ว ก็ยังทำไม่ได้ ใครได้เป็นเป็นแฟน ถือว่าโชคดีจริงๆ”

คำอธิบายของเมมโมรี่ทำให้ลมค่อยๆ เข้าใจ เธอพยายามให้เขาลองแสดงเป็นคนชั่ว มันเป็นศิลปะของการแสดง ไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อย

“ว่าไง ทำได้ไหม ค่อยๆ บิ๊วอารมณ์เอา” เมมโมรี่เค้น

“ผมจะลองดูนะ แต่…ผมไม่กล้า…”

พอเริ่มเข้าใจตรงนี้ ลมกลับมีปัญหาตรงนั้น

“ที่คุณบอกให้สร้างอารมณ์ร่วมน่ะ ไม่น่าจะยากอะไร แต่มันยากตรงที่ผมต้อง…” ลมอ้ำอึ้ง เขาไม่กล้าพูดประโยคต่อจากนั้น

เมมโมรี่ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจสิ่งที่เขากำลังบอก แต่ท่าทางเขินอายของเขาทำให้เข้าใจได้ไม่ยาก

“คุณไม่กล้าถูกเนื้อต้องตัวมอมแมมใช่ไหม” เมมโมรี่ยิงคำถาม และคำถามนั้นไปตรงใจผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ลมหน้าแดง เขาลดระดับสายตาลงต่ำ เมมโมรี่หัวเราะให้กับความเดียงสาของชายหนุ่ม

“ทุกอย่างที่เราทำเป็นสิ่งสมมติ เป็นการแสดง เป็นงานศิลปะ เราโกหกได้เนียนเท่าไร เรายิ่งประสบความสำเร็จเท่านั้น” เมมโมรี่อธิบายอย่างใจเย็น แต่เธอเน้นทุกคำพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

เธอสั่งให้ลมเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องตาเธอ อำนาจบางอย่างในน้ำเสียงนั้นทำให้ชายหนุ่มปฏิบัติตาม เธอบอกให้เขาคิดว่าเธอคือคนที่ทำร้ายครอบครัวเขา

เขาจะต้องแก้แค้น ต้องทำให้เธอต้องได้รับความอับอาย

ลมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เอาน่า ไหนๆ ก็ลงเรือมาแล้ว จะปล่อยให้ล่มก็กระไรอยู่ คนอื่นทำได้ เขาก็ต้องทำให้ได้ ลมพยายามสร้างสมาธิและสร้างเรื่องราวอย่างที่หญิงสาวแนะนำ เมื่อเข้าฉาก ผู้กำกับสั่งเดินกล้อง เมมโมรี่ส่งอารมณ์ให้เขาอย่างเต็มที่ ลมสวมวิญญาณชายโหดได้อย่างน่าอัศจรรย์

และแล้วลมก็สามารถผ่านฉากนั้นไปได้ด้วยดี

หลังผู้กำกับสั่งคัท ลมยกมือประนมเพื่อขอโทษเมมโมรี่ยกใหญ่ เล่นเอาคนในกองถ่ายแย้มยิ้ม ลมไม่รู้หรอกว่า เพราะความสุภาพ ความจริงใจ บวกกับความซื่อของเขาทำให้หัวใจของเมมโมรี่ไหวหวั่น

ครั้งแรกที่ลมไปยืนอยู่ตรงหน้าเมมโมรี่ เขาประหม่าจนตัวสั่น ไม่กล้าสบตา ตอนที่เธอยื่นมือออกมา เขารู้สึกว่าโลกที่กำลังยืนอยู่สั่นไหว ถ้าเขาเอื้อมมือไปสัมผัสมือของเธอ เธอจะรู้ว่ามือของเขาเย็นเฉียบ…เย็นเหมือนหัวใจ

เมมโมรี่สวยมาก สวยเหมือนนางฟ้า ลมเหมือนล่องลอยอยู่ในความฝัน

ฝันหวาน ฝันที่สวยสดงดงาม ฝันที่สัมผัสได้

ไม่คิดว่าจะเจอตัวเธอยืนอยู่ตรงนี้ ไม่คิดว่าจะหายใจอยู่ในพื้นที่เดียวกัน เคยเห็นเธอแต่ในจอทีวี ไม่คิดว่าจะได้เข้าใกล้ เธออยู่สูงเกินกว่าที่จะเป็นความจริงขึ้นมาได้ แต่มันก็เป็นความจริง

หลังจากที่ถูกผู้กำกับด่าไปหลายรอบ เธอเข้ามาแนะนำเรื่องการแสดง ค่อยๆ สอนเขาอย่างใจเย็น ไม่ใช่นางเอกขี้วีนเหมือนดารามีชื่อหลายๆ คน ลมสัมผัสได้รู้ว่าเธอเป็นหญิงสาวใจดี ขี้เล่น เป็นนางเอกทั้งในจอและนอกจอ

หรือบางทีเธออาจจะไม่อยากเสียเวลากับนักแสดงหน้าใหม่อย่างเขาก็ได้

คืนนี้ไม่มีอารมณ์ในเวลาถ่ายสี่เดือนเต็ม วันปิดกล้อง ถ่ายทำเสร็จเกือบตีสาม หลังเลิกกองถ่าย ลมเตรียมตัวจะกลับบ้าน

เมมโมรี่ก็เดินเข้ามาหา

“กลับด้วยกันนะ มอมแมมไม่มีเพื่อน เดี๋ยวเลยไปส่ง” เมมโมรี่ชวน เธอรู้ว่าลมไม่มีรถยนต์ใช้

ลมใจเต้นไม่เป็นส่ำ เขาไม่อยากให้เธอเสียเวลา แต่ก็ไม่อยากทำตัวให้มีปัญหา ถ้าปฏิเสธไป บางที…เธออาจจะเข้าใจเป็นอย่างอื่น เขาพยักหน้า แล้วค่อยๆ เดินตามเธอไปขึ้นรถ นั่งคู่กับเธอ เมมโมรี่สตาร์ทเครื่อง แล้วเปิดเพลง Un-break my heart คลอเบาๆ

“บ้านคุณอยู่ไหน” เธอถาม

ลมรู้สึกเกรงใจ หากให้เธอไปส่งถึงที่พัก

“ส่งผมตรงที่มีรถแท็กซี่เยอะๆ ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมนั่งรถไปเอง คุณจะได้พักผ่อน”

“นี่ถ้าคุณมาสมัครงานกับมอมแมม คุณตกงานนะเนี่ย” เมมโมรี่ต่อว่าแกมหัวเราะ

“ทำไมผมถึงตกงาน” ลมอยากรู้

“ก็…ตอบไม่ตรงคำถาม”

“ผมเกรงใจ กลัวคุณเสียเวลา” ลมบอกเจตนา เขาไม่อยากให้เธอคิดเป็นอย่างอื่น

“เอางี้ มอมแมมจะไปส่งคุณถึงที่พัก แต่ก่อนจะไป คุณไปกินข้าวเป็นเพื่อนมอมแมมก่อน มอมแมมหิว พี่วันติดธุระ…เอ้อ พี่วันเป็นผู้จัดการส่วนตัวมอมแมมน่ะ มอมแมมกำลังอยากได้บอดี้การ์ดอยู่พอดี กินข้าวต้มกลางคืนคนเดียวมันน่ากลัว ตกลงไหม”

เธอยื่นข้อเสนอ เห็นแววตาอ้อนวอนของเธอแล้ว เหมือนแมวประจบเจ้าของ จนทำให้ใจอ่อนยวบ เขาตอบตกลงเบาๆ

ร้านข้าวต้มรอบดึกมีผู้คนบางตา และจำนวนที่บางตามีแต่คนเมา มันน่ากลัวเหมือนอย่างที่หญิงสาวบอกจริงๆ ด้วย เมมโมรี่จอดรถไว้หน้าร้าน เธอหาหมวกมาสวมเพื่อปกปิดใบหน้า ไม่อยากให้คนจำได้

เมื่อเข้าไปในร้าน เธอสั่งไข่เจียวหมูสับ ผักบุ้งไฟแดง ผัดคะน้าน้ำมันหอย ยำกุ้งแห้ง ปลาสลิดทอด พออาหารยกมาเสิร์ฟ เธอลงมือกินอย่างหิวโหย เป็นภาพที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็น ก็เธอเป็นนางเอกแสนสวย ดูสง่างามและน่ารักอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนั้นสิ เหมือนปอบเข้าสิง

เมมโมรี่มีความสุขที่ได้กินอาหารที่ตัวเองชอบ กินโดยไม่ต้องกังวลว่าจะอ้วนหรือเปล่า เธอรู้สึกสบายใจที่ได้เป็นตัวของตัวเอง นึกขำเมื่อหันไปมองบอดี้การ์ดจำเป็นทำหน้าแปลกๆ คงเห็นเธอตะกละตะกลามกินทุกอย่างที่ขวางหน้า อาหารธรรมดาที่เธอเกือบลืมรสชาติไปแล้ว

“มื้อนี้อร่อยมาก” เธอบอกเขา หลังจากฟาดข้าวต้มถ้วยที่สามจนหมดเกลี้ยง เมมโมรี่เอามือลูบท้องแล้วเงยหน้ามองเขายิ้มๆ

“รู้ไหม มอมแมมอยากกินมานานแล้ว แต่ไม่กล้ามาคนเดียว”

“ทำไมล่ะ” ลมถามออกไปอย่างซื่อๆ เมมโมรี่ยิ้ม

“วันหนึ่ง คุณเป็นคนของประชาชน คุณจะรู้ว่า การได้ทำอะไรตามใจตัวเอง เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุด” ลมยิ้ม ไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด

“ทุกวันนี้ คุณไม่เป็นตัวของตัวเองหรือ” ลมถาม เมมโมรี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“มอมแมมเริ่มจำตัวเองไม่ได้ เริ่มไม่รู้จักตัวเอง ตั้งแต่ได้รับบทอ้อน” เธอพูดถึงการแสดงครั้งแรก น้ำเสียงนั้นเศร้า ฟังแล้วรู้สึก…หดหู่

“แล้วตอนนี้ล่ะ ผมกำลังคุยอยู่กับคุณหรือกำลังคุยอยู่กับนักแสดง”

เมมโมรี่ไม่ตอบเขาด้วยคำพูด แต่ตอบเขาด้วยรอยยิ้ม เธอใช้รอยยิ้มเป็นความหมายให้เขาค้นหา ชายหนุ่มหลบตา หันไปหาเจ้าของร้านเรียกเช็คบิล

เจ้าของร้านหันไปคิดเงิน ก่อนจะส่งบิลให้ลูกน้องเดินมารับสตางค์ เมมโมรี่ควักเงินในกระเป๋าส่งให้ แต่ชายหนุ่มปฏิเสธ

“มอมแมมทำงานมานานแล้ว พอจะมีเงินไว้เลี้ยงข้าวคนอื่นอยู่บ้าง คุณเพิ่งมีงานทำยังไม่ค่อยมีเงิน ไว้ให้คุณดังกว่านี้ คุณค่อยเลี้ยงมอมแมม อีกอย่าง ถือว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับเพื่อนใหม่ เอ…หรือว่าเลี้ยงขอบใจที่มาเป็นเพื่อนมอมแมมดี”

ลมยิ้ม เมื่อฟังเหตุผลของเมมโมรี่ที่ยกขบวนมาเอ่ยอ้างตั้งมากมาย

“ผมเพิ่งทำงาน พอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง แม้ว่ามันไม่มากพอที่จะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ในภัตตาคารหรูๆ ได้ แต่ร้านอาหารราคาพอจ่ายได้แบบนี้ ผมสามารถเลี้ยงเพื่อนคนหนึ่งได้ ผมเลี้ยงได้ไม่บ่อยนะ แต่อยากเลี้ยง เพื่อขอบคุณสำหรับความเป็นเพื่อน เอ…หรือว่าเลี้ยงขอบใจที่คุณจะไปส่งผมถึงที่บ้านดี” เป็นครั้งแรกที่ลมพูดยาว เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้สึกเขิน

เมมโมรี่ยิ้ม เธอเก็บเงินที่ควักออกมาเข้ากระเป๋า พนักงานรับเงินของลมไปให้เถ้าแก่

“มื้อต่อไป…มอมแมมขอจ่ายนะ”

ลมใจเต้น ประโยคบอกเล่าของเธอหมายความว่า ครั้งหน้า…เขาจะได้กินข้าวกับเธออีก ลมลอบยิ้ม โลกในเวลานี้อุ่นจัง ชีวิตเริ่มหวานซะแล้ว อยู่ใกล้เมมโมรี่อีกไม่ถึงนาที มีหวังหัวใจละลาย เขาบอกให้เธอออกไปคอยที่รถก่อน ส่วนเขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

เมมโมรี่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด เกือบสองปีแล้วสินะที่เธอกลายเป็นคุณหนูไฮโซ ถูกประคบประหงมเป็นอย่างดี คุณปรนัยสั่งให้เธอดูแลตัวเองเป็นพิเศษ เธอจะกลับไปใช้ชีวิตเก่าๆ ไม่ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้ เธอมีหน้าตา มีชื่อเสียง มีเกียรติยศ ต้องรักษาภาพพจน์ของนางเอกชั้นนำ จะไปกรี๊ดกร๊าดกรีดกรายแถวๆ ข้างถนนไม่ได้เด็ดขาด

เพื่อนหลายคนกล่าวหาว่าเธอหยิ่งเมื่อเธอปฏิเสธกินข้าวแกงข้างถนน ก๋วยเตี๋ยววัวเด้งบนรถเข็นที่เคยชอบและแวะกินก่อนเข้าที่พัก ต้องขับรถผ่านเหมือนมันไม่เคยมี เธอเคยฝากคนไปซื้อมากินที่ห้อง แต่มันไม่เหมือนไปนั่งกินที่ร้าน เวลาแกะถุงเอาเส้นออกมาใส่ชาม เส้นติดกันเป็นก้อน น้ำก็ไม่ร้อน เข้าเวฟก็เสียรสชาติ

และเมื่อคุณปรนัยรู้ว่าเธอกินเนื้อวัวเนื้อควาย ก็สั่งห้ามอย่างเด็ดขาด เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเธอไม่มีจิตเมตตาต่อสัตว์ คุณปรนัยบอกว่า วัวควายเป็นสัตว์ใหญ่ กินแล้วเป็นบาป เธอจะต้องกินแต่หมูเห็ดเป็ดไก่เท่านั้น แต่เอาเข้าจริง เวลาไปภัตตาคาร คุณปรนัยกลับสั่งหูฉลาม เธอเคยแอบกระซิบถาม

‘ฉลามมันใหญ่กว่าวัวควาย ทำไมถึงกินได้ล่ะคะ’

คุณปรนัยกลับให้เหตุผลว่า

‘ฉลามเป็นสัตว์ดุร้าย ไม่บาปหรอก ที่สำคัญ เรากินแค่หู ไม่ได้กินทั้งตัว’

เมมโมรี่อยากจะกรี๊ดให้กับเหตุผลน่าขันนั่น แต่เธอทำไม่ได้ ขืนทำสิ มีหวัง…กระเด็นลงจากตำแหน่งลูกรักทันที เพราะการเชื่อฟังและทำตัวดี ทำให้เธอยกตัวเองขึ้นไปอยู่ในสังคมที่เรียกกันว่า ‘เซเล็บ’

จากห้องเช่าเล็กๆ ที่เธอเคยอยู่ตั้งแต่เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ คุณปรนัยให้คนหาคอนโดมิเนียมติดแม่น้ำให้เธอพักแทน มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เวลาจะออกไปไหนมาไหนที เธอต้องคอยรายงานผู้ใหญ่

เมมโมรี่มีเงินใช้ มีห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องรับแขกแสนสวย มีเสื้อผ้าดีๆ มีที่เที่ยวหรูๆ แต่เธอไม่ต่างจากตุ๊กตา ทุกครั้งที่เธอต้องแต่งหน้า หรือหาเสื้อผ้ามาใส่ จะมีคนทำให้เธอตลอด เสื้อยืดคอย้วยตราห่านคู่ กับกางเกงยีนส์ซีดเก่า ราคาไม่ถึงสองร้อย ถูกโละออกไปจากชีวิต

นี่ถ้าคุณปรนัยรู้ว่าเธอมากินข้าวต้มรอบดึกในร้านข้างถนนคงกรี๊ดลั่นออฟฟิศ อาจจะแบนเธอลงละครเรื่องใหม่ หรือไม่ก็ดองละครที่ถ่ายทำไปแล้ว ยิ่งถ้ารู้ว่าเธอมากับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน แถมเป็นแค่ตัวประกอบ จากลูกรักอาจจะเปลี่ยนสถานะเป็นลูกนอกไส้ และอาจจะร้ายกว่านั้น หากนางโกรธจนโยนชีวิตเธอใส่ถังขยะหรือไม่ก็หลุมศพในวงการบันเทิง

เมมโมรี่ยืนพิงรถ แหงนหน้าขึ้นมองฟ้า ไฟถนนพลางแสงของดวงดาว นานแล้วใช่ไหมที่เธอไม่มีเพื่อน นานแล้วใช่ไหมที่เธอไม่ได้กลับไปหาแม่ นานแล้วใช่ไหมที่เธอต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยว ท่ามกลางแฟนละครเป็นแสนเป็นล้าน ทำไมชีวิตถึงได้เหงานัก!

ลมรู้สึกประหม่า เขินอาย เมื่อจู่ๆ ชีวิตก็ได้ดินเนอร์กับดาราสาวระดับซูเปอร์สตาร์ แม้จะเป็นร้านข้าวต้มริมทางก็ทีเถอะ หลังเสร็จภารกิจส่วนตัวแล้ว เขายืนส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำ เห็นผู้ชายนัยน์ตาตื่นๆ จ้องมองอยู่ นี่เขาอยู่กับเธอตั้งหลายชั่วโมงแล้ว ยังไม่หายตื่นเต้นอีกหรือ

หลังจากทำธุระเสร็จ ลมเร่งเดินออกมาเพราะไม่อยากทิ้งเธอไว้ข้างนอกนาน ทันทีที่ก้าวออกมาจากห้องน้ำ เสียงเอะอะโวยวายดังอยู่ด้านนอก เหลียวมองไปที่โต๊ะนั่ง ไม่พบเมมโมรี่ ลมวิ่งไปตามเสียงนั้น ใครคนหนึ่งกำลังเข้าไปฉุดกระชากลากดึงดาราสาว มีคนมุงดู แต่ไม่มีใครเข้าไปช่วย ชายร่างยักษ์คนนั้นพยายามเข้าไปกอดปล้ำเธอ เมมโมรี่พยายามขัดขืน มันดึงเสื้อของเธอจนขาด และหมวกที่ปกปิดใบหน้าก็หล่นลง

เห็นอย่างนั้น เลือดในกายของลมพุ่งพ่าน ลมวิ่งไปถึงตัวมัน แล้วกระชากคอเสื้อไอ้มนุษย์อัปรีย์คนนั้นโดยแรง มันหันมา แววตาวาวโรจน์

“มึงมาเสือกอะไรด้วย ผัวเมียเขาทะเลาะกัน” มันสบถคำหยาบ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งโชยเข้าจมูกคนฟัง

ลมอารมณ์เดือดจนทะลุปรอท เขาเหวี่ยงหมัดออกไป หมัดซ้ายของเขายัดลงไปตรงครึ่งปากครึ่งจมูกของชายร่างยักษ์ มันเซถอยหลังล้มลงไปนอนอยู่กับพื้น ลมเห็นแววตาอาฆาตของมัน ไอ้เวรนั่นปาดเลือดกำเดาที่ไหลทะลักออกมาเหมือนน้ำ ก่อนจะดันร่างลุกขึ้น

ไอ้ขี้เมาก้าวเท้าเข้ามาหาลม ใบหน้าเหี้ยมเกรียม แสยะยิ้มออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ระยะเพียงสองก้าว ก่อนที่จะเข้ามาประชิด ลมถีบยันไปที่หน้าท้อง ก่อนจะยกแข้งฟาดหลังเท้าไปที่ชายโครง หมัดขวาที่มันตั้งท่าจะปล่อยมาที่ใบหน้าของลมร่วงผล็อย ร่างของของมันล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น เสียงกรีดร้องของบรรดาสาวๆ ในที่นั้นดังผสานกัน มันทำท่าจะลุกขึ้นมาอีก แต่ลุกไม่ไหว ลมเดินเข้าไป ก้มลงกระชากคอเสื้อมัน เขาตั้งใจจะประเคนหมัดขวาลงไปที่ใบหน้าอีกสักตั้ง แต่มันรีบยกมือขึ้นไหว้เสียก่อน

“จับไปให้ตำรวจเลย” เสียงคนที่มุงดูเสนอความเห็น

“ไอ้มารสังคม” อีกคนต่อว่า หลายคนทำท่าจะเข้ามาประชาทัณฑ์แต่เมมโมรี่เข้าขวางไว้เสียก่อน

“พอเถอะค่ะ มอมแมมไม่เอาเรื่อง เลิกแล้วต่อกันเถอะ” หญิงสาวบอก

“สวย แล้วยังใจดีอีก” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นมา

“ใช่คุณเมมโมรี่หรือเปล่าครับ” อีกคนถาม เมมโมรี่ไม่กล้าแม้จะหันหน้าไปดูว่าใครเป็นคนทัก

ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอขาดหลุดลุ่ย เพราะตอนที่ต่อสู้กับไอ้สารเลวนั่น มันพยายามจะลวนลามเนื้อตัวเธอ เมมโมรี่เดินเข้าไปคว้าแขนลม

“กลับเถอะ” หญิงสาวเสียงสั่น

ชายหนุ่มหันมาพยักหน้า พอเห็นหญิงสาวอยู่ในสภาพเสื้อผ้าฉีกขาดรุ่งริ่ง เขาโกรธ หันไปหาไอ้คนที่นอนกองอยู่กับพื้นอีกครั้ง ถ้ามันไม่ยกมือไหว้ท่วมหัว เขาจะเหยียบมันให้มิดธรณีเลย

“ทีหลังอย่าโมเมอย่างนี้อีก คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับผู้หญิงคนไหนบนโลกนี้” ลมสั่งสอน “และถึงคุณจะเป็นสามีของใคร คุณก็ไม่มีสิทธิ์ตบตีภรรยา” ลมก้มลงไปบอกคนที่นั่งพนมมืออยู่กับพื้นอีกครั้ง ก่อนยืดตัวจะหันมาประคองเมมโมรี่ไปที่รถ ท่ามกลางสายตาของไทยมุง

ทั้งคู่ไม่รู้ว่ามีนักข่าวมือพระกาฬอยู่ร่วมในเหตุการณ์นั้นด้วย

คลื่นร้างพรางรัก * ซ่อนกลิ่น

ผลงานของคุณซ่อนกลิ่นมีอยู่หลายเรื่อง แต่ผมไม่ได้ติดตามงานของพี่เขาเลย … พอดีเจอะเจอนิยายเรื่อง … คลื่นร้างพรางรักวางอยู่บนโต๊ะที่ทำงานใกล้ๆ มือ ลองหยิบมาอ่านคิดอยู่ว่าชื่อนามปากกาซ่อนกลิ่น ฟังดูน่ากลัวจังแฮะ … แต่ครันพออ่านบทนำไปสองสามหน้าแรกก็รู้ได้เลยว่าฝีมือของเขาไม่ธรรมดาเหมือนกันกับนามปากกาที่น่าสนใจ ….

แต่พอเปิดนิตยสาร “ อ่านเอาเรื่อง ” แบบแว่บๆ เห็นคอลัมน์เล่มแรก ของคุณไญยิกา เสือขำ … ก็ได้รู้ประวัติของซ่อนกลิ่นมาพอประปรายว่า … ซ่อนกลิ่นเป็นนามปากกาของ “มนต์ชัย ศิริลัทพร” มีอาชีพวิศวกร (เหมือนพี่เขมชาติและพี่ชัยกร หาญไฟฟ้าอ่ะ ) ได้อ่านหนังสือมาทุกแนวทุกประเภทมาเยอะมากนับตั้งแต่แฮรรี่ พอตเตอร์เป็นต้นมา … จนมาวันหนึ่งอยากจะลองเขียนนิยายดู จึงเริ่มต้นที่นิยายที่ชื่อ … 615 Dangerous Code รหัสมรณะ เรื่อยมาจนถึงลิขิตรักทะเลทราย กระทั่งผลงานเรื่องที่ 9 คือเรื่อง … คลื่นร้างพรางรัก เรื่องที่ผมจะมารีวิวแนะนำในวันนี้ …
คลื่นร้างพรางรัก ของ … ซ่อนกลิ่น … เป็นนวนิยายที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเหตุการณ์มหันตภัยธรณีพิบัติสึนามิ แบชายทะเลภาคใต้ของไทยเรา เมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว … เหตุการณ์ครั้งนั้นนำมาความสูญเสียกับคนหมู่มากรวมทั้งวาริช พระเอกสุดหล่อที่ต้องสูญเสียคนรักที่กำลังจะแต่งงานไปอย่างไม่มีวันกลับ …. นั่นรวมทั้งดนุพล เจ้าของรีสอร์ทหรูกลางทะเลก็เช่นกันที่คนรักถูกคลื่นยักษ์พัดพาภรรยาสาวหายไป แต่ตรงข้าสมกับวาริชคือ ได้ภรรยากลับคืนในสภาพที่จดจำอดีตอะไรไม่ได้ … นวนิยายเริ่มเข้มข้นน่าติดตามเมื่อวาริชไปเที่ยวเกาะในเช้าวันหนึ่งจนพบเจอกับชลลดา ที่มีใบหน้าประพิมพ์ประพรายคล้ายอดีตคู่หมั้นยังกะแกะถอดกันมาเหมือนคนเดียวกัน … ทั้งสองมีความรู้สึกต้องกันก็คือ เหมือนเคยผูกรักกันมาเนิ่นนาน … แต่ไฉนตอนนี้ถึงจำอะไรไม่ได้ มันผิดทิศผิดทางไปหมด …

แน่นอนครับ … ความรักของทั้งสองต้องมีอุปสรรคใหญ่หลวง ทั้งคู่หมั้นตามจิกไม่เลิกอย่างเหมือนฝัน / ดนุพล ผู้เป็นเจ้าของชลลดา ผู้ซึ่งไม่ยอมจะเสียสละถึงแม้ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ …. อีกคนที่สำคัญก็คือหญิงสาวสวยชาวญี่ปุ่นที่ชื่อ .. โมริ ฮานาโกะ ผู้ที่มากไปด้วยราคะและความหยิ่งทระนงในอำนาจของเงินตรา ….

นวนิยายเรื่องนี้อ่านได้สนุกตามสมควร … ถ้าหนอนท่านไหนชอบนิยายที่เน้นบทสนทนาเผ็ดร้อน หรือการลำดับเหตุการณ์ลื่นไหลต่อเนื่องอย่างรวดเร็วตั้งแต่บทนำจนจบ … ผมรับรองว่าอ่านเรื่องนี้แล้ว ไม่ผิดหวังแน่นอน …

ผลงานของคุณซ่อนกลิ่นชิ้นนี้ เป็นลำดับที่ ๙ (ไม่ทราบว่ารวมชุด บ้านไร่ปลายฝันที่ชื่อ … วายุภัคอัคนี หรือเปล่านะครับ) ก็ถือว่าต่อไปผลงานที่ออกมาของคุณซ่อนกลิ่นจะไม่ใช่มือใหม่อีกแล้ว … เมื่ออ่านคลื่นร้างพรางรักก็นึกไปถึงผลงานของพี่ปุ้ย กิ่งฉัตร เรื่อง คลื่นลวง … ที่อ่านสนุกมากๆ ๆ อยากจะให้พี่ปุ้ยเขียนเรื่องนี้เป็นภาพต่อเร็วๆนี้จังครับ …

เอาเป็นว่าวันนี้มาชวนอ่านนวนิยายผลงานนักเขียนใหม่ในวงการวรรณกรรมที่ชื่อ … ซ่อนกลิ่น ผลงานของนักเขียนชายอีกคนที่น่าจับตามองกันต่อไปว่าจะนำเสนอผลงานอะไรมาให้เราได้ชื่นชมอีก … อย่าลืมเขียนงานออกมาเยอะๆนะครับ …

(กระซิบนิดนึงว่าพี่ซ่อนกลิ่นมีเวปไซต์เพื่อติดตามข่าวสาร หรือติชมผลงานได้ที่ http://www.sonklin.com นะครับ)

ขอขอบคุณคุณเมฆชรา ครับ ^^